ArabOrgasm
Ανοίγεις τον ιστότοπο και νιώθεις λίγο σαν να σου έδωσε κάποιος το τηλέφωνό του και είπε, “Ορίστε, κοίτα αυτό.” Καμία ρύθμιση, καμία επεξεργασία — μόνο στιγμές. Μια ηλιακή κηλίδα σε ένα χαλί, ο ήχος ενός δρόμου δύο ορόφους κάτω, μια γρήγορη ματιά σε έναν διάδρομο με παλιές πλακάκια. Τίποτα τακτοποιημένο. Είναι όλα απλώς… εκεί.
Τα κλιπ περιπλανιούνται όπως οι άνθρωποι. Ένα είναι γυρισμένο σε ένα ήσυχο διαμέρισμα όπου οι κουρτίνες μόλις κινούνται, άλλο σε ένα μπαλκόνι που βλέπει σε μια σειρά φθαρμένων κτιρίων, άλλο σε ένα δωμάτιο όπου τα έπιπλα προφανώς δεν επιλέχθηκαν για καμία κάμερα. Έχεις την αίσθηση ότι όποιος κρατούσε την κάμερα δεν είχε προγραμματίσει τίποτα — απλώς πάτησε εγγραφή γιατί η στιγμή φαινόταν άξια να κρατηθεί.
Οι άνθρωποι σε αυτά τα βίντεο φαίνονται σαν ντόπιοι. Παρατηρείς τον τρόπο που μιλούν, τις μικρές χειρονομίες, τις μικρές παύσεις. Δεν παίζουν ρόλους; απλώς υπάρχουν μπροστά από τον φακό, σαν η κάμερα να μην είναι καν το θέμα.
Ο ιστότοπος από μόνος του δεν προσπαθεί να σε καθοδηγήσει. Κάνεις κύλιση, κάτι τραβά την προσοχή σου, σταματάς, παρακολουθείς. Μερικές φορές προσγειώνεται, μερικές φορές όχι. Αλλά κάθε τόσο, βρίσκεις ένα κομμάτι που αφήνει μια μικρή ηχώ — μια μυρωδιά, έναν ήχο, μια υφή που δεν περίμενες να θυμηθείς.













