Evil Angel
Φτάνεις στη σελίδα του στούντιο και νιώθεις σαν να είναι η ιδιωτική λίστα αναπαραγωγής κάποιου με μικρές ταινίες — το είδος του μέρους που διευθύνεται από ανθρώπους που νοιάζονται περισσότερο για μια ιδέα παρά για μια μάρκα. Κάθε κομμάτι φαίνεται να προέρχεται από το μυαλό ενός μόνο σκηνοθέτη: πεισματάρης, συγκεκριμένος, χωρίς να προσπαθεί να ευχαριστήσει όλους. Η γεύση αυτού του σκηνοθέτη φαίνεται σε μικρές λεπτομέρειες — τον τρόπο που το φως κάθεται σε ένα τραπέζι, την ελαφρώς υπερβολικά μακρά παραμονή της κάμερας σε ένα πρόσωπο, το παράξενο αντικείμενο που συνεχώς επανεμφανίζεται.
Η δουλειά εδώ προτιμά την αλήθεια από την επεξεργασία. Η κάμερα δεν κρύβει τις ραφές; γέρνει προς τα μέσα, κινείται όταν θέλει, και μερικές φορές αναπνέει με τους ανθρώπους στο κάδρο. Οι κοπές δεν είναι εντυπωσιακές; έρχονται σαν κάποιος να σταματάει για να σκεφτεί. Αυτή η αργοπορία δίνει ακόμη και σε μικρά κομμάτια μια αίσθηση ολοκλήρωσης — παρακολουθείς έναν μικρό κόσμο να σχηματίζεται και στη συνέχεια να διαλύεται.
Κάθε κινηματογραφιστής αφήνει ένα αποτύπωμα. Ένας αγαπά τις ήσυχες οικιακές στιγμές, άλλος κυνηγά παράξενες, σουρεαλιστικές εικόνες. Αυτή η ποικιλία κρατά τα πράγματα ζωντανά — ποτέ δεν βαριέσαι. Τεχνικά είναι στέρεο (καλός ήχος, καθαρή εικόνα), αλλά το κύριο είναι το ανθρώπινο χέρι. Νιώθεις ότι παρακολουθείς την εμμονή κάποιου, όχι ένα σχέδιο μάρκετινγκ, και αυτό είναι το κομμάτι που μένει.













